ขยะบรรจุภัณฑ์จากผู้บริโภคทั่วโลกยังคงเพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่อง โดยแทบไม่มีการคำนึงถึงวิธีการจัดการเมื่อหมดอายุการใช้งาน นับตั้งแต่ทศวรรษ 1950 โลกได้ผลิตพลาสติกไปแล้วประมาณ 8 พันล้านตัน เราเริ่มให้ความสนใจกับการจัดการพลาสติกมากขึ้น แต่ยังจำเป็นต้องผลักดันอย่างจริงจังยิ่งขึ้นในด้านการป้องกันขยะ การพัฒนาระบบบรรจุภัณฑ์ที่สามารถนำกลับมาใช้ซ้ำได้ รีไซเคิลได้ และใช้วัสดุรีไซเคิลเป็นส่วนประกอบ

ดังนั้น ความสามารถในการพึ่งพาเรซินรีไซเคิลเกรดอาหารที่มีคุณภาพสูงและมีปริมาณมาก จะช่วยลดการพึ่งพาพลาสติกโพลิโพรพิลีน (PP) ใหม่ได้อย่างมีนัยสำคัญ จากข้อมูลของ ICIS Mechanical Recycling Supply Tracker เรซินรีไซเคิลเกรดอาหารมีสัดส่วนเพียง 10% ของกำลังการผลิตโพลิเมอร์รีไซเคิลทั่วโลกที่มีมากกว่า 45 ล้านตัน (48.6 ล้านตันสหรัฐ) โดยในจำนวนนี้มากกว่า 20% เป็นพอลิเอทิลีนเทเรฟทาเลต (rPET) รีไซเคิลเกรดอาหาร ในขณะที่พอลิโอเลฟิน (PP และโพลิเอทิลีน) รีไซเคิลเกรดอาหารมีสัดส่วนเพียง 3% เท่านั้น เนื่องจากประมาณ 20% ของการผลิตพลาสติกใหม่ทั่วโลกเป็นโพลิโพรพิลีน (PP) การเพิ่มการผลิตโพลิโพรพิลีนรีไซเคิลเกรดอาหาร (rPP) จึงเป็นแนวทางที่มีเหตุผลทั้งในด้านเศรษฐกิจและสิ่งแวดล้อม การรีไซเคิลเชิงกล (Mechanical Recycling) ของโพลิโพรพิลีนยังช่วยปิดวงจรการใช้งานของวัสดุอันมีค่านี้ ที่มิฉะนั้นแล้วจะถูกเบี่ยงเบนไปสู่แนวทางการจัดการหลังการใช้งานที่มีการปล่อยคาร์บอนสูงกว่า เช่น การเปลี่ยนขยะเป็นพลังงาน (waste-to-energy) หรือการรีไซเคิลเชิงเคมี (chemical recycling)